Op Stagemotor.nl kun je direct zoeken in 1.286 stages en afstudeeropdrachten op MBO, HBO en WO niveau. Vind snel je ideale stage of afstudeeropdracht en solliciteer direct online!

Welkom bezoeker, heb je al een profiel op Stagemotor.nl? Klik hier om in te loggen. Heb je nog geen profiel? Klik hier om je aan te melden! Bent u werkgever? Klik dan hier!

Columns

Nieuwsberichten | Persberichten | Gastbloggers  | 

Het leed dat het ov heet: Gapen

Woensdag 14 november 2012 - Merely van der Drift

Het OV. Door mijn stage besteed ik drie tot vier uur per dag hierin. Zowel de bus, de metro, trein als de tram komen aan bod. Het is iedere dag weer een feest. Omdat ik weet dat ik hier niet alleen in sta deel ik wekelijks mijn verhalen met jullie, zodat we elkaar kunnen bijstaan tijdens deze zware tijden. Met deze week als onderwerp: Gapen.

Ieder kind leert als hij of zij klein is manieren. “U” zeggen tegen ouderen, met mes en vork eten en hand voor je mond als je moet gapen. Helaas verwatert dit bij sommige mensen, zo ook bij mij. Hoewel ik de meeste manieren nog steeds netjes gebruik, vergeet ik af en toe met gapen mijn hand voor mijn mond te doen. Daarnaast vergeet ik soms ook dat ik mensen aanstaar tijdens het gapen. Erg asociaal dus.

Normaal worden mensen boos als ik recht in hun gezicht besluit mijn moeheid te tonen, maar vandaag zat er een man die gespreksstof zocht en dit als de ideale manier zag. Om half 8 zat ik vol gapend in de metro. Het was nog donker en vroeg opstaan is voor mij gewoon niet weggelegd. De man hield zich gelukkig al een tijdje stil, tot dat ik hem per ongeluk aanstaarde. Staar nooit, maar dan ook nooit mensen aan. Dan zoeken ze toenadering. Ook deze man. Hij begon aardig te vragen of ik het zo zwaar had en of ik nog lang moest. Hoewel ik er helemaal geen zin in had, vond ik het gemeen om niet te reageren. Ook al merkte hij op dat ik druk bezig was met mijn telefoon, toch besloot hij toch zijn levensverhaal te vertellen.

Ik heb geen idee hoe oud deze man was, maar volgens hem waren jongens van mijn leeftijd niet romantisch. Niet zoals vroeger in ieder geval. Deze man, ja hij was wel romantisch. De arme man schreef regelmatig liefdesgedichten voor vrouwen, hij stortte zijn hart uit, die helaas niet werd beantwoord. Zielig, want hij bedoelde het goed. Hij was gewoon een romanticus. Voor dat hij moest uitstappen, besloot hij daarom een van zijn zelfgemaakte gedichten voor te dragen aan mij. Enorm lief gebaar. Helaas weet ik niet meer heel het gedicht, maar de vrouw waar hij dit voor heeft gemaakt, mag in haar handjes knijpen. Je had de gezichten van mijn medereizigers moeten zien. Ik kon er alleen maar om lachen.

Dus meneer van de metro, bedankt voor het opvrolijken van mijn ochtendhumeur. Ik hoop dat u nog een leuk leven hebt en ooit een vrouw tegenkomt die valt voor uw romantische poŽzie.


Bookmark dit artikel:
| Feed bekijken | Toon alle