Op Stagemotor.nl kun je direct zoeken in 1.283 stages en afstudeeropdrachten op MBO, HBO en WO niveau. Vind snel je ideale stage of afstudeeropdracht en solliciteer direct online!

Welkom bezoeker, heb je al een profiel op Stagemotor.nl? Klik hier om in te loggen. Heb je nog geen profiel? Klik hier om je aan te melden! Bent u werkgever? Klik dan hier!

Columns

Nieuwsberichten | Persberichten | Gastbloggers  | 

Het leed wat het OV heet: Slapen op de schouder van je buurman

Dinsdag 2 oktober 2012 - Merely van der Drift

Het OV. Door mijn stage besteed ik drie tot vier uur per dag hierin. Zowel de bus, de metro, trein als de tram komen aan bod. Het is iedere dag weer een feest. Omdat ik weet dat ik hier niet alleen in sta deel ik wekelijks mijn verhalen met jullie, zodat we elkaar kunnen bijstaan tijdens deze zware tijden. Met deze week als onderwerp: Slapen.

Massaal Nederland gaat iedere dag met het OV. Ik verwachtte in het begin van mijn stage dat mijn bus van kwart voor 7 lekker leeg zou zijn. Dat ik een van de weinige zou zijn die zo schandalig vroeg in de bus moest zitten, maar niets is minder waar. Elke dag weer stappen dezelfde mensen in de bus. Elke dag zie ik dezelfde mensen bij dezelfde haltes staan op hetzelfde tijdstip. Een sleur wordt het. Opstaan, naar je werk/stage/school en weer terug. Daar wordt je moe van, erg moe.

Het meest geweldige in het OV vind ik dan ook de slapende mensen. Ik kan mijzelf daar echt mee vermaken. Dit begon twee jaar geleden toen ik net met het OV ging elke dag. Ik zag tientallen slapende mensen. De een was heel charmant lief aan het slapen, de ander hing kwijlend over zijn buurman heen. Vaak probeerde ik er stiekem een foto van te maken en vervolgens op Twitter te plaatsen. Eigenlijk best gemeen, maar dan moet je maar niet in het openbaar vervoer slapen. Mijn moeder zei altijd: “Pas nou eens op, dadelijk krijg je opeens een klap hoor!” Maar die heb ik nooit gehad.

Na twee maanden stage, snap ik de mensen eindelijk. Op de heenweg lukt het me nog wel om wakker te blijven, maar terug blijft het toch zwaar. Ik moet veel moeite doen om niet weg te dromen. Je tas zal maar gestolen worden, dat moeten we natuurlijk niet hebben. Twee vrienden van mij hebben het indutten in de metro wel erg letterlijk gemaakt van het weekend. Na een avond stappen in de stad, besloten ze de eerste metro naar huis te nemen. Ze waren alleen zo moe, dat ze in slaap zijn gevallen, het eindstation hebben gemist en gewoon weer richting de stad wakker werden. Niemand die zich druk maakt dat er passagiers blijven zitten, ze werden gewoon niet opgemerkt. Ik had wel zo’n medereiziger willen zijn. Leek me geweldig om hun te zien, helemaal diep in slaap.

Je hebt ook die mensen die elke keer indutten, maar bij elk station wakker worden. Mijn medereiziger kon hier ook aardig wat van. Om de twee minuten gingen zijn ogen dicht en verloor hij even de werkelijkheid. Hij dacht dat hij in bed lag, waarschijnlijk tegen zijn vrouw aan, want hij viel steeds tegen mij aan. Nou ben ik niet de beroerdste, maar ik had er ook een zware dag opzitten en zat al haast tegen het raam aan geplakt. Bij elke vrije val duwde ik hem net zo hard terug. Toch vond ik het vreemd dat hij elke halte wakker werd. Ach, misschien rook ik wel heel lekker.

Zelf ben ik niet van plan om ook maar ooit in slaap te vallen. Waarschijnlijk slaap ik oncharmant met m’n mond open, hoofd naar achter. Of nog erger, half over iemand heen hangend. Nee, ik zet m’n muziek lekker hard op hypermuziek zodat ik de reis wel overleef.


Bookmark dit artikel:
| Feed bekijken | Toon alle